Isang Dekadang Pag-itan

Ang araw na iyon daw ay marker kung ilang taon na itong ating pagitan.

Isang muhon. 

Sampung taon.

Isang dekada ng mga alaala ang susuungin para muling makatungtong sa harap noon. Sampung biyahe ng mundo paikot ang aangkasan pabalik para muling marating ang parehong araw- ang tiyak na pagitan kung saan idinikta ng uniberso ang pasya- upang muling makapagpakilala:

                        Ako-

                        Ako ang iyong pagtitika. 

                        Ang iyong talinhaga. 

                        Iyong sapantaha.

                        Akala. 

*dito pagigitna ang kalawakan ng lahat ng hinagap  -ang lahat ng pasusubali sa mga teorya ng memorya.

                        Ikaw-

                        Ikaw  ang aking pagkawala.

                        Ang aking unawa.

                        Aking  panata.

                        Laya.

*dito naman dudugtong ang kakitiran ng iilang ginagap –ang lahat ng pananang-ayon sa mga konklusyon ng panunton.

Hanggang umulit muli ang mga wakas. 

Ito iyong kaarawan ng bukas ng mga bukas pa noon-

                        Ang bisperas ng habang panahon.

____________

Para sa maligayang kaarawan ng Bituin. 

Iyakin

Sapul.

Tinamaan ako.

Tinamaan ng lintik na driver ‘yan kung anu-anong pinatutugtog – gumuhit sa magkabilang tenga, sumadsad sa utak at kinanta ng maliit na boses sa ulo ko. Bumibingi ang kabisadong letra at bumabayo ang pamilyar na tono. Pinitsarahan ang kaluluwa ko at binugbog ng mga basagulerong alaala ang puso.

Nangangalahating bote pa lang ng C2 ang hawak ko at masyado pang mahaba ang biyahe para ibato sa mamang nasa likod ng manibela at sabihing: “Patayin n’yo ang radyo!!!” 

‘Wag.

Mahal ang C2. Uhaw ako. Bayad na ang pamasahe ko. Nasa gitna ako ng isang madilim na kalsadang hindi ko alam kung saan at ayokong masipa palabas ng sasakyan.

Wala akong inasahan sa aking pinuntahan. Wala. Nagpunta ako para ipusta ang natitira ko pang  kapasidad magmahal. Para ipusta ang madumi kong kaluluwa sa isang mahal. Pumusta ako sa larong ‘di ko rin naman alam kung paano mamuhunan ng panalo. Sumugal na naman ako.

At ako’y natalo.

Talo ako. Ano ba naman ang bago. Siyempre talo ako. At kinukutya pa ako ng radyo. Naiwan ako ng maghapon sa dulong likod ng huling biyahe ng jeep. Nahihilo sa sariling amoy alak. Nilubugan ng araw sa baku-bakong daang sinukahan. Nilalamnan ng C2 ang t’yan. Nakapikit. Nag-iisip. Nagtatanong kung saan may mali, saan may tama..saan ako bababa..

Talo ako at gaya ng tunay na adik ako’y babalik. Alam ko. P’wedeng bukas o makalawa para pumusta. Tataya ulit at baka sa banda riyan ay makabawi.

Talo ako pero nagtaka ang aking labi kung bakit ito nakangiti. Marahil epekto ng alcohol o ng bagong kantang pumalit sa kanina. O dahil pumayag ang isang kaibigang hindi ko isinugal sa pustahan na sa kanila ako magpalipas ng pesteng gabi.

Noon umaalis ako papunta kung saan at bumabalik na walang pasalubong sa sarili. Kanina nagdumali akong sumakay ng jeep. Pumara at lumagpas pa ng kaunti. Nauntog pagbaba at nakalimutan na ang sukli.

“Di bale”, sabi kong pilit ngumingiti.

“Katulad ng siguradong matinding hang-ober ko bukas, lilipas din ang lahat.”

Sabay hagulgol sa balikat ng nag-aabang kong kaibigan sa madilim nilang pultahan.

____________

Puyat at Tugma

                                                Matutulog akong walang unan
                                                sa kama kong masikip
                                                at malamig, at maingay
                                                ang nag-iiyakang mga kuliglig
                                                na nagbabantay sa'king ulunan.

                                                Buhay ang ilaw sakaling maalimpungatan
                                                nang hindi malunod sa dilim,
                                                at bukas ang pinto, ang bintana sa hangin
                                                para sa buntong-hiningang huhugutin
                                                ng dibdid kong mayro'ng dagan.

                                                Bahala na kung managinip
                                                at makabangon ang isip
                                                sa aking paghilik, sa aking paghipig
                                                mula sa kawalan ng malay
                                                at himbing ng higang pakanluran.

                                                Hindi na rin ako nag-magandang gabi
                                                sapagkat wala ring magandang araw
                                                kung magising man, kung magisnan
                                                ang ikinumot kong pag-asam
                                                na sana'y bukas umiiyak kang dumadalaw.

_____________________________________
photo courtesy of janemorrispack.com