Iyakin

Sapul.

Tinamaan ako.

Tinamaan ng lintik na driver ‘yan kung anu-anong pinatutugtog – gumuhit sa magkabilang tenga, sumadsad sa utak at kinanta ng maliit na boses sa ulo ko. Bumibingi ang kabisadong letra at bumabayo ang pamilyar na tono. Pinitsarahan ang kaluluwa ko at binugbog ng mga basagulerong alaala ang puso.

Nangangalahating bote pa lang ng C2 ang hawak ko at masyado pang mahaba ang biyahe para ibato sa mamang nasa likod ng manibela at sabihing: “Patayin n’yo ang radyo!!!” 

‘Wag.

Mahal ang C2. Uhaw ako. Bayad na ang pamasahe ko. Nasa gitna ako ng isang madilim na kalsadang hindi ko alam kung saan at ayokong masipa palabas ng sasakyan.

Wala akong inasahan sa aking pinuntahan. Wala. Nagpunta ako para ipusta ang natitira ko pang  kapasidad magmahal. Para ipusta ang madumi kong kaluluwa sa isang mahal. Pumusta ako sa larong ‘di ko rin naman alam kung paano mamuhunan ng panalo. Sumugal na naman ako.

At ako’y natalo.

Talo ako. Ano ba naman ang bago. Siyempre talo ako. At kinukutya pa ako ng radyo. Naiwan ako ng maghapon sa dulong likod ng huling biyahe ng jeep. Nahihilo sa sariling amoy alak. Nilubugan ng araw sa baku-bakong daang sinukahan. Nilalamnan ng C2 ang t’yan. Nakapikit. Nag-iisip. Nagtatanong kung saan may mali, saan may tama..saan ako bababa..

Talo ako at gaya ng tunay na adik ako’y babalik. Alam ko. P’wedeng bukas o makalawa para pumusta. Tataya ulit at baka sa banda riyan ay makabawi.

Talo ako pero nagtaka ang aking labi kung bakit ito nakangiti. Marahil epekto ng alcohol o ng bagong kantang pumalit sa kanina. O dahil pumayag ang isang kaibigang hindi ko isinugal sa pustahan na sa kanila ako magpalipas ng pesteng gabi.

Noon umaalis ako papunta kung saan at bumabalik na walang pasalubong sa sarili. Kanina nagdumali akong sumakay ng jeep. Pumara at lumagpas pa ng kaunti. Nauntog pagbaba at nakalimutan na ang sukli.

“Di bale”, sabi kong pilit ngumingiti.

“Katulad ng siguradong matinding hang-ober ko bukas, lilipas din ang lahat.”

Sabay hagulgol sa balikat ng nag-aabang kong kaibigan sa madilim nilang pultahan.

____________

Puyat at Tugma

                                                Matutulog akong walang unan
                                                sa kama kong masikip
                                                at malamig, at maingay
                                                ang nag-iiyakang mga kuliglig
                                                na nagbabantay sa'king ulunan.

                                                Buhay ang ilaw sakaling maalimpungatan
                                                nang hindi malunod sa dilim,
                                                at bukas ang pinto, ang bintana sa hangin
                                                para sa buntong-hiningang huhugutin
                                                ng dibdid kong mayro'ng dagan.

                                                Bahala na kung managinip
                                                at makabangon ang isip
                                                sa aking paghilik, sa aking paghipig
                                                mula sa kawalan ng malay
                                                at himbing ng higang pakanluran.

                                                Hindi na rin ako nag-magandang gabi
                                                sapagkat wala ring magandang araw
                                                kung magising man, kung magisnan
                                                ang ikinumot kong pag-asam
                                                na sana'y bukas umiiyak kang dumadalaw.

_____________________________________
photo courtesy of janemorrispack.com

From a Black Hole

It was quite a chapter.  And I’m not even crying.  For the first time in my life I am going to let go happy.

You are my many firsts. Fling, affair.. they ring not so unfamiliar bells. But perhaps because of the peculiarity of our situation, my self-righteousness notwithstanding, I succumbed to the charm that was yours- soft spoken, intelligent, neat, smells good, with those oh- so- kissable thin lips and cute perfect nose. I was endeared to the scent of your perpetually whiskey-laden tongue, to the sight of you cooking my breakfast, to the sound of your voice during intense, grueling meetings.

Hell, it was almost a perfect set up. We work well, we enjoy talking- we agree and we argue- we are comfortable with silence, we cuddle, we make love, we are living together in a forsaken place, being friends and lovers and colleagues at the same time. We are so compatible..

Almost perfect, yes. But not quite. Not so quite. Other than all the dreamy compatibility, we can never be more than that. The realities that we left behind do not permit us to pursue any further. Like you always tell me: “Mahihirapan ka lang..”

Yes, it is something that I am capable of doing but will not be happy doing, I think. I am used to the normalcy and bliss of ideal situations. I am happy now, because despite some difficulty entailing my distance, I have a good life—a good career, enough money, healthy family, long -time friends, sound sleep at night..

I have a good simple life. But having you there more than a colleague and friend will not make it better. If anything it will create a ripple that will send waves to as far as the unknown.

ME- I will lose my love, my friends’ trust, my parents’ respect.. I will lose confidence in myself that I have succeeded in achieving a happy normal life. It is selfish, even simplistic, but “normal” or conventional is still important to me.

YOU- you will lose your love, you will again disgrace your family, your friends.. You will never get that elusive peace of mind that you so seek.

At the end of the day, we will only be happy behind closed doors, when there are only the two of us, and nobody knows that we almost love each other. And yes, I will have a hard time. So will you.

So at this point that no trust or respect or love or company is lost yet, I am volunteering to let go. To stop this heady tranquility that we experience in each other’s arms.  To erase the illusion that this can be. Mahihirapan lang tayo.

Maybe in another lifetime. Maybe then it will be easy.

And I promise not to love anybody then. 

Until we meet again.

____________

sulat ng isang hindi kilala
(mula dito ang larawan)